"Er zijn net zoveel manieren om van je Working Holiday Visa te genieten als er deelnemers aan het Working Holiday Visa zijn."

Valérie Lafayette bracht een jaar door , Canada, met een Working Holiday Visa . Haar avontuur resulteerde in een boek ( verkrijgbaar op Amazon ). Ze geeft een openhartig verslag voor VisaVacancesTravail over haar ervaring, gekenmerkt door prachtige avonturen, enkele moeilijkheden en een overheersend gevoel dat doorschijnt in haar persoonlijke verhaal: "Er zijn net zoveel manieren om een ​​Working Holiday Visa te beleven als er deelnemers aan een Working Holiday Visa zijn .

Waarom koos je Canada als bestemming voor je Working Holiday Visa? En waarom Vancouver?

Ik begon aan mijn avontuur met het Working Holiday Visa, in navolging van mijn verloofde. Hij was degene die droomde van uitgestrekte vlaktes, natuur en Noord-Amerika. Het Working Holiday Visa kwam precies op het juiste moment om die droom te verwezenlijken.
Hij wilde naar een Engelstalige plek, en ik maakte me zorgen over de kou… Vancouver leek de ideale kandidaat.
Zoals ik in het boek uitleg, is Vancouver dé filmstad, en het is een industrie die me fascineert. Ik dacht dat er daar wel kansen zouden liggen. En inderdaad, ik schreef me in bij een toneelschool om acteerlessen te volgen en de technieken te leren om voor de camera te acteren. Sindsdien heb ik vier agenten en heb ik meegewerkt aan grote Hollywoodproducties!

Hoe zou je de levenskwaliteit daar omschrijven? 

De levenskwaliteit is uitstekend, omdat de stad omringd is door de oceaan en bergen, prachtige boswandelingen gemakkelijk bereikbaar zijn met het openbaar vervoer, de stad een menselijke schaal heeft (ik kom uit Parijs), de inwoners niet gestrest zijn, het klimaat aangenaam is en het nooit koud is ... Dit alles maakt het een geweldige plek om te wonen... met één nadeel: de kosten van levensonderhoud! Vancouver is een extreem dure stad, waarschijnlijk een van de duurste in Noord-Amerika. De huren zijn hoog en de salarissen laag.

De verschillen zijn opvallend! In België hebben ze goddelijke kazen die gewoonweg goddelijk zijn... nou, hier had ik veel moeite om een ​​kaas te vinden die die naam waardig was. Hetzelfde geldt voor brood; dat maakt duidelijk geen deel uit van hun cultuur. Musea, tentoonstellingen en theatervoorstellingen schieten tekort in vergelijking met ons rijke Europa. Over het algemeen zijn de inwoners van Vancouver gemoedelijk, lachen ze veel en zijn ze vrolijk; ze beginnen makkelijk een gesprek (ook al zeggen ze niet per se veel), maar het is een goed gevoel voor humor dat ik thuis niet echt tegenkom. Ik bespreek dit uitgebreid in het boek.

Waarom denk je dat Canada zo'n sterke aantrekkingskracht heeft?

Ik krijg de indruk dat er in Canada een idee heerst, een beeld van gemak en dat "alles mogelijk is". Ik kan niet voor het hele land spreken, alleen voor Vancouver waar ik verbleef. En het is een ontzettend competitieve plek. Canadese recruiters geven over het algemeen de voorkeur aan Canadezen boven buitenlanders; ze staan ​​vaak huiverig tegenover het Working Holiday Visa, misschien omdat de naam niet serieus klinkt, of omdat het te kort wordt gevonden (daarom zal onze hulp bij het vinden van werk zo nuttig zijn 😉).
Inwoners van Vancouver geven ons het gevoel dat we een accent hebben, terwijl dat van mij niet zo sterk is. Er zijn veel immigranten in Canada, en vooral in Brits-Columbia, omdat de regio natuurlijk prachtig is, en daardoor is het moeilijker om daar succes te hebben dan elders.

Banen in de horeca zijn makkelijk te vinden, maar het gaat vaak om functies op een lager niveau of klantenservicerollen. Wees echter gewaarschuwd: hoewel je misschien makkelijk aangenomen wordt, kun je ook net zo makkelijk ontslagen worden!

Persoonlijk vond ik het erg moeilijk om een ​​baan te vinden, een goede baan. Of mijn visum was te kort, of ik was overgekwalificeerd, of er ging de voorkeur uit naar een Canadees voor de functie… Het probleem is dat het moeilijk is om (goed) rond te komen van alleen een parttimebaan. Een bezoek aan het aquarium kost bijvoorbeeld 50 euro voor twee personen, en dat is een van de weinige culturele activiteiten die er zijn.

Het doel van het Working Holiday Visa is reizen en werken; heb je je aan dit plan gehouden? 

Als je een parttimebaan hebt, kun je niet echt rekenen op vakantie. Je moet je aan je werk houden, dus probeer er niet te ver van af te wijken. In Canada krijgen werknemers twee weken vakantie per jaar, dus reizen is niet makkelijk. Het land is zo uitgestrekt dat je het niet beseft, maar de afstanden zijn zo groot dat je tijdens een weekendtrip vanuit Vancouver niet ver komt... je gaat naar Seattle (en je staat dan nog eens twee uur in de rij bij de grens)!

eigenlijk net zoveel manieren om je Working Holiday Visa in te vullen als er mensen zijn die er een krijgen, maar voor mij ging het niet om een ​​wereldreis door Canada met allerlei losse baantjes en tijdelijke verblijven, maar om het vinden van een stabiele baan en, waarom niet, je daar te vestigen.

Welk advies (dingen om van tevoren of ter plaatse te doen) zou je geven aan mensen die met een Working Holiday Visa naar Canada willen gaan?

Beleef de ervaring zonder meer te verwachten dan het te bieden heeft. Het Working Holiday Visa (WHV) kan voor sommigen het begin zijn van een leven in Canada, maar het is het beste om er niet meteen je eindbestemming van te maken; je moet niet te veel druk op dit tijdelijke visum leggen. Door koste wat kost te willen slagen, vergeet je het belangrijkste: genieten van wat er op je pad komt. Ik heb te veel teleurgestelde WHV-houders ontmoet.

Canada is een prachtig land, maar de taal is niet de onze, de cultuur is anders en de regels zijn niet de regels waarmee we zijn opgegroeid. Het kost dus tijd om ze te leren en te wennen aan deze nieuwe omgeving.

Toen ik aankwam, werd me aangeraden om vrijwilligerswerk te doen. Maar ik denk dat ik iets te veel heb gedaan, en het heeft nergens toe geleid. Organisaties waarderen vrijwilligers en maken gebruik van hun tijd, maar ik heb hier nog nooit iemand ontmoet die me vertelde dat hun vrijwilligerswerk tot een vaste baan had geleid.

Ik reageerde zelfs op een vacature voor vrijwilligerswerk waarin stond dat er na twee maanden een baan aangeboden zou worden. Een paar weken later, nadat ik het team had leren kennen, gaven ze gekscherend toe dat de vacature zo was geformuleerd om sollicitaties te lokken, maar dat er nooit de intentie was geweest om iemand daarna een vaste aanstelling te geven. Kort na deze onthulling ben ik vertrokken…

Het kan een goed idee zijn om al vóór aankomst contact op te nemen met bedrijven door een cv te schrijven, in Canadese stijl , dus zonder leeftijdsvermelding, en door de nadruk te leggen op kwalificaties en ervaringen in plaats van diploma's.

Mijn belangrijkste advies bij vertrek is om je spullen niet weg te gooien, maar je appartement aan te houden, contact te houden met je vrienden en, indien mogelijk, te proberen een sabbaticaljaar met je werkgever te regelen. En tot slot: als het in je eerste keus stad niet lukt, verhuis dan naar een andere!

Wat zijn je mooiste herinneringen?

De wandeling naar Black Comb, vlakbij Whistler, een klim van meerdere uren die eindigt met een adembenemend uitzicht op bergen en meren, zal ik nooit vergeten! Maar ook de dag dat ik mezelf zag in de trailer van een Amerikaanse serie geregisseerd door een van de regisseurs van Game of Thrones, dat was echt gaaf!

Eindelijk, de vriendelijkheid van een Canadees. Op een regenachtige zondagmiddag waren mijn man en ik, niet erg gemotiveerd, op weg naar de supermarkt om boodschappen te doen. Toen we langs het Vancouver Opera House liepen, keken we jaloers naar het programma, in de hoop dat we onszelf ooit eens zouden trakteren op kaartjes! Toen hoorde ik een klein mannetje voor de kassa staan, die vastberaden tegen de medewerker zei: "Ik heb twee extra kaartjes. Ik wil ze niet doorverkopen, ik wil ze gewoon weggeven!" Ik liep naar hem toe en hij gaf ze me. We lieten onze boodschappen staan ​​en gingen naar een opera!